"තාත්තේ..."
හෙමින් හෙමින් පියා අසලට ඇදුනු සැලී ඇගේ හඩ අවදි කලා
"ඇම්බියුලන්ස් එක තවම නැත්තේ ඇයි?"
"දැන් ලගම එනවා ඇති දුවේ" යැයි සැලීට පිලිතුරු දුන් පියා ඇයව තම තුරුලට ගත්තා.
"දුවට බයයිද? බය වෙන්න එපා දුවේ...මම ඉන්නවානේ"යැයි පියා පැවසුවේ පුංචි සැලීගේ සිතේ කැකෑරෙන බිය සහ ශෝකය ඔහුට දැනුනු නිසාවෙන්.
මද වේලාවකින් හඩ නංවමින් පැමිනි ගිලන් රථයක් නිවස අසල නැවැත්වූ අතර ඉන් බැස ගත් වෛද්යවරියක් සහ හෙදියන් දෙදෙනෙක් හනික නිවස තුලට පැමිනියා.ඔවුන් සුව පහසු අසුනක මවව හිදවා ඇයව ගිලන් රථය වෙත රැගෙන යන ආකාරය කදුළු පුරවා ගත් දෙනෙතින් යුතුව සැලී බලා සිටියා.
පියා වෙත සෙමින් සෙමින් ලං වූ ඇය ඔහුගෙන් මෙසේ ඇසුවා,
"තාත්තේ...අම්මා මැරෙයිද?"
පුංචි සැලී දෙස ආදර”යව බැලූ පියා ඇයට පිලිතුරු දුන්නා
ලනෑ දුවේ අම්මාට මොකුත්ම වෙන්නේ නෑ...තව ටික දවසකින් දුවට මල්ලි පැටියෙකුත් අරගෙන අම්මා ගෙදර ඒවිල
සැලීගේ දෙනෙත් විශාල වුනා...මුහුන ආලෝකවත් උනා...ඇගේ මුව පුරා ඇදී ගියේ සුන් දර සිනහවක්...
දින කිහිපයක් ගෙවී ගියා.මව යලිත් නිවසට පැමිනියා,ඇය පැමිනියේ තනිවම නොවේ, සැලීට පුංචි හුරුබුහුටි මල්ලියෙකුත් සමගයි. ඔහුට ජෝජ් යැයි නමක් යෝජනා කලේ සැලීමයි.
කාලය ගෙවී ගියා,දැන් සැලීට වයස අවුරුදු 8ක්. දිනක් ඇගේ මව සහ පියා ඇයගේ පුංචි සොහොයුරා ජෝජ් පිලිබදව කල කතාවක් ඇයට ඇසුනා.ඔහු මාරාන්තික අසනීපයකින් පසුවන බවත් ඔහුගේ ජීවිතය බේරා ගැනීමට කල හැකි සියල්ල තම මව සහ පියා කර ඇති බවත් සැලීගේ පුංචි මොළයට වැටහුනා.වෛද්යවරුන්ට අනූව ඉතා විශාල මුදලක් වැය වන ශල්යකර්මයකින් කුඩා ජෝජ්ගේ දිවි බේරා ගැනීමට හැකි වන නමුත් එවැනි විශාල මුදලක් දැරීමට සැලීගේ මවට සහ පියාට හැකියාවක් නැහැ.
ලදැන් ඉතින් පුතාව බේරගන්න වෙන්නේ හාස්කමකින් විතරයිල පියා දුක්මුසු හඩින් මව සමග පවසන අයුරු සැලීට ඇසුනා.
ලහාස්කමක්? ඒවා කොහේද තියෙන්නේ?ල සැලීට ප්රශ්ණයක්.
හනික තම නිදන කාමරයට දිව ගිය සැලී සගවා තිබූ තැනින් තමන්ගේ කැටය අතට ගත් අතර හනික එය බිද දැමූ ඇය එහි තිබූ මුදල් ගණන් කිරීමට පටන් ගත්තා.කුඩා වියේ සිටම මව සහ පියා ලබා දුන් මුදල් ඉතිරිකිරීමට හුරු වී සිටි නිසා ඇගේ කැටයේ සෑහෙන ප්රමානයක මුදලක් ඉතිරි වී තිබුනා. කැටයේ පිරී තිබූ මුදල් තෙවරක්ම ගැන බැලූ සැලී අවසානයේ ඒවා රැගෙන නිවස අසල තිබුනු ඖෂධ සැල වෙත ගියා.
ඖෂධ සැලට ඇතුල් වූ සැලී ඖෂධ සැලේ සේවකයෙකුගේ අවධානය ඇය වෙත යොමු වන තෙක් බලා සිටියත් කාර්යබහුලව සිටි ඔවුන් කිසිවෙකුගේ අවධානය ඇය වෙත යොමු වුනේ නෑ .අවසානයේ තම පසුම්බියෙන් කාසියක් අතට ගත් ඇය එයින් මේසයට තට්ටු කල අතර එය ඇසුනු මුදල් අයකැමි කාන්තාව පුංචි සැලී දෙස නොරිස්සුම් සහගත බැල්මක් හෙලුවා.
මොකද?
මම ආවේ මගේ මල්ලී ගැන කතා කරන්න...ල සැලී සිහින් හඩින් පිලිතුරු දුන්නා,
ලඑයාට තවම වයස අවුරුදු දෙකයි...එයා ගොඩක් ලෙඩින්...මට එයාව හොද කරන්න හාස්කමක් ගන්න ඕනෙ...ඇන්ටිලා ලග හාස්කම් තියනවද?ල
මුදල් අයකැමි කාන්තාව තුෂ්නිම් භූත වුනා.
මොකද්ද දරුවෝ කිව්වේ..මට තේරුනේ නෑල ඇය යලිත් විමසුවා.
තාත්තා කිව්වා මගේ මල්ලීව හොද කරන්න පුලුවන් හාස්කමකට විතරයි කියලා...මට මල්ලිව හොද කරගන්න ඕනේ..අනේ ඇන්ටි හාස්කමක් කීයද?
සැලී හැඩුම්බරව ඇසුවා.
අපි ලග හාස්කම් විකුනන්න නෑ දරුවෝ...ලමුදල් අයකැමි කාන්තාව සෙමින් පැවසුවත් සැලී පරාජය බාර ගත්තේ නෑ.
අනේ ඇන්ටි මගේ ලග සල්ලී තියනවා...මම සල්ලි දෙන්නම්...ල
මෙවිට පිලිවෙලට හැද පැලද ගත් මහළු මිනිසෙක් සැලී අසලට පැමිනියා,
ඔයාගේ මල්ලිට මොන වගේ හාස්කමක්ද ඕනේ දරුවෝල? ඔහු කරුණාවන්ත හඩකින් සැලීගෙන් විමසුවා.
මම දන්නේ නෑ අංකල්ල සැලීගේ දෙනෙතින් කදුලු ගලා ගියා.
මගෙ මල්ලිට ගොඩක් අසනීපයි...එයාව හොද කරන්න ඔපරේෂන් එකක් කරන්න ඕනෙලු...ඒත් මගේ අම්මටයි තාත්තටයි එච්චර සල්ලි නෑ...ඒ නිසා මගේ ලග තිබුනු සල්ලි අරගෙන මම ආවා හාස්කමක් ගන්නල
ඉතින් පුතා ලග සල්ලි කොච්චර තියනවදල?ඔහු ඇසුවා.
ඩොලර් එකයි සත එකොලහක් තියනවා අංකල්ල සැලී ආඩම්බරයෙන් පිලිතුරු දුන්නා.
හරි පුදුමයිල සිනා සෙන ගමන් මහලු මිනිසා පැවසුවා,
මල්ලි කෙනෙක්ව බේරගන්න තියන හාස්කමේ ගාණ හරියටම ඩොලර් එකයි සත එකොලහයිල
එක් අතකින් දැරියගේ අත තිබූ මුදල් ගත් ඔහ් අනෙම් අතින් දැරියගේ අතක් අල්ලා ගත්තා,
මාව දුවගේ ගෙදරට එක්ක යන්නකෝ එහෙනම්...මට දුවගේ මල්ලිව බලන්න ඕනේ... දුවගේ අම්මයි තාත්තයි එක්ක කතා කරන්නත් ඕනේල
ඔහු පැවසුවා.
ඒ මහලු මිනිසා වෛද්ය කාල්ටන් ආම්ස්ට්රෝන් වූ අතර ඔහු ඉතා දක්ෂ ශල්ය වෛද්යවරයෙක් ලෙස එකල පිලි ගැනුනා.
ඔහු කුඩා ජෝජ්ගේ ශල්යකර්මය බාර ගත් අතර ඔහු එය සිදු කලේ කිසිදු ගාස්තුවකින් තොරවයි. ශල්යකර්මය සාර්ථක වූ අතර කුඩා ජෝජ් ඉතා ඉක්මනින් සුවය ලැබුවා.
නිවසට පැමින කෙලිදෙලෙන් පසු වූ ජෝජ් දෙස බැලූ මව පියාට මෙසේ මිමිනුවා
මට නම් මේ ඔපරේෂන් එක ගැන හිතා ගන්නවත් බෑ...මේක හාස්කමක් වගේ...ඇත්තටම මේකට කීයක් යන්න ඇතිද?ල
සැලී තනිවම සිනා සුනා...ඇය දැන සිටියා හාස්කමක මිල...එය ඩොලර් එකයි ශත එකොලහක්,නමුත් එයට සහෝදරියකගේ ආදරයත් විශ්වාසයත් එකතු විය යුතුයි.
Tess was a precocious eight year old when she heard her Mom and Dad talking about her little brother, Andrew. All she knew was that he was very sick and they were completely out of money. They were moving to an apartment complex next month because Daddy didn’t have the money for the doctor bills and our house. Only a very costly surgery could save him now and it was looking like there was no-one to loan them the money. She heard Daddy say to her tearful Mother with whispered desperation, “Only a miracle can save him now.”
Tess went to her bedroom and pulled a glass jelly jar from its hiding place in the closet. She poured all the change out on the floor and counted it carefully. Three times, even. The total had to be exactly perfect. No chance here for mistakes. Carefully placing the coins back in the jar and twisting on the cap, she slipped out the back door and made her way 6 blocks to Rexall’s Drug Store with the big red Indian Chief sign above the door. She waited patiently for the pharmacist to give her some attention but he was too busy at this moment. Tess twisted her feet to make a scuffing noise. Nothing. She cleared her throat with the most disgusting sound she could muster. No good.
Finally she took a quarter from her jar and banged it on the glass counter. That did it!
“And what do you want?” the pharmacist asked in an annoyed tone of voice. “I’m talking to my brother from Chicago whom I haven’t seen in ages,” he said without waiting for a reply to his question.
“Well, I want to talk to you about my brother,” Tess answered back in the same annoyed tone. “He’s really, really sick… and I want to buy a miracle.”
“I beg your pardon?” said the pharmacist.
“His name is Andrew and he has something bad growing inside his head and my Daddy says only a miracle can save him now. So how much does a miracle cost?”
“We don’t sell miracles here, little girl. I’m sorry but I can’t help you,” the pharmacist said, softening a little. “Listen, I have the money to pay for it. If it isn’t enough, I will get the rest. Just tell me how much it costs.”
The pharmacist’s brother was a well dressed man. He stooped down and asked the little girl, “What kind of a miracle does you brother need?”
“I don’t know,” Tess replied with her eyes welling up. “I just know he’s really sick and Mommy says he needs an operation. But my Daddy can’t pay for it, so I want to use my money.”
“How much do you have?” asked the man from Chicago. “One dollar and eleven cents,” Tess answered barely audibly. “And it’s all the money I have, but I can get some more if I need to.
“Well, what a coincidence,” smiled the man. “A dollar and eleven cents – the exact price of a miracle for little brothers.” He took her money in one hand and with the other hand he grasped her mitten and said, “Take me to where you live. I want to see your brother and meet your parents. Let’s see if I have the kind of miracle you need.”
That well dressed man was Dr. Carlton Armstrong, a surgeon, specialising in neuro-surgery. The operation was completed without charge and it wasn’t long until Andrew was home again and doing well. Mom and Dad were happily talking about the chain of events that had led them to this place.
“That surgery,” her Mom whispered. “was a real miracle. I wonder how much it would have cost?”
Tess smiled. She knew exactly how much a miracle cost… one dollar and eleven cents … plus the faith of a little child.
හරි පුදුමයිල සිනා සෙන ගමන් මහලු මිනිසා පැවසුවා,
මල්ලි කෙනෙක්ව බේරගන්න තියන හාස්කමේ ගාණ හරියටම ඩොලර් එකයි සත එකොලහයිල
එක් අතකින් දැරියගේ අත තිබූ මුදල් ගත් ඔහ් අනෙම් අතින් දැරියගේ අතක් අල්ලා ගත්තා,
මාව දුවගේ ගෙදරට එක්ක යන්නකෝ එහෙනම්...මට දුවගේ මල්ලිව බලන්න ඕනේ... දුවගේ අම්මයි තාත්තයි එක්ක කතා කරන්නත් ඕනේල
ඔහු පැවසුවා.
ඒ මහලු මිනිසා වෛද්ය කාල්ටන් ආම්ස්ට්රෝන් වූ අතර ඔහු ඉතා දක්ෂ ශල්ය වෛද්යවරයෙක් ලෙස එකල පිලි ගැනුනා.
ඔහු කුඩා ජෝජ්ගේ ශල්යකර්මය බාර ගත් අතර ඔහු එය සිදු කලේ කිසිදු ගාස්තුවකින් තොරවයි. ශල්යකර්මය සාර්ථක වූ අතර කුඩා ජෝජ් ඉතා ඉක්මනින් සුවය ලැබුවා.
නිවසට පැමින කෙලිදෙලෙන් පසු වූ ජෝජ් දෙස බැලූ මව පියාට මෙසේ මිමිනුවා
මට නම් මේ ඔපරේෂන් එක ගැන හිතා ගන්නවත් බෑ...මේක හාස්කමක් වගේ...ඇත්තටම මේකට කීයක් යන්න ඇතිද?ල
සැලී තනිවම සිනා සුනා...ඇය දැන සිටියා හාස්කමක මිල...එය ඩොලර් එකයි ශත එකොලහක්,නමුත් එයට සහෝදරියකගේ ආදරයත් විශ්වාසයත් එකතු විය යුතුයි.
Tess was a precocious eight year old when she heard her Mom and Dad talking about her little brother, Andrew. All she knew was that he was very sick and they were completely out of money. They were moving to an apartment complex next month because Daddy didn’t have the money for the doctor bills and our house. Only a very costly surgery could save him now and it was looking like there was no-one to loan them the money. She heard Daddy say to her tearful Mother with whispered desperation, “Only a miracle can save him now.”
Tess went to her bedroom and pulled a glass jelly jar from its hiding place in the closet. She poured all the change out on the floor and counted it carefully. Three times, even. The total had to be exactly perfect. No chance here for mistakes. Carefully placing the coins back in the jar and twisting on the cap, she slipped out the back door and made her way 6 blocks to Rexall’s Drug Store with the big red Indian Chief sign above the door. She waited patiently for the pharmacist to give her some attention but he was too busy at this moment. Tess twisted her feet to make a scuffing noise. Nothing. She cleared her throat with the most disgusting sound she could muster. No good.
Finally she took a quarter from her jar and banged it on the glass counter. That did it!
“And what do you want?” the pharmacist asked in an annoyed tone of voice. “I’m talking to my brother from Chicago whom I haven’t seen in ages,” he said without waiting for a reply to his question.
“Well, I want to talk to you about my brother,” Tess answered back in the same annoyed tone. “He’s really, really sick… and I want to buy a miracle.”
“I beg your pardon?” said the pharmacist.
“His name is Andrew and he has something bad growing inside his head and my Daddy says only a miracle can save him now. So how much does a miracle cost?”
“We don’t sell miracles here, little girl. I’m sorry but I can’t help you,” the pharmacist said, softening a little. “Listen, I have the money to pay for it. If it isn’t enough, I will get the rest. Just tell me how much it costs.”
The pharmacist’s brother was a well dressed man. He stooped down and asked the little girl, “What kind of a miracle does you brother need?”
“I don’t know,” Tess replied with her eyes welling up. “I just know he’s really sick and Mommy says he needs an operation. But my Daddy can’t pay for it, so I want to use my money.”
“How much do you have?” asked the man from Chicago. “One dollar and eleven cents,” Tess answered barely audibly. “And it’s all the money I have, but I can get some more if I need to.
“Well, what a coincidence,” smiled the man. “A dollar and eleven cents – the exact price of a miracle for little brothers.” He took her money in one hand and with the other hand he grasped her mitten and said, “Take me to where you live. I want to see your brother and meet your parents. Let’s see if I have the kind of miracle you need.”
That well dressed man was Dr. Carlton Armstrong, a surgeon, specialising in neuro-surgery. The operation was completed without charge and it wasn’t long until Andrew was home again and doing well. Mom and Dad were happily talking about the chain of events that had led them to this place.
“That surgery,” her Mom whispered. “was a real miracle. I wonder how much it would have cost?”
Tess smiled. She knew exactly how much a miracle cost… one dollar and eleven cents … plus the faith of a little child.
_0507_-_Northern_Voters_getting_National_Identity_cards_free_of_charge.jpg)
